هر مسلک و دینی با معرفی نوع نگرش خود به نوعی یک سیستم ارزش دهی را بنا مینهد و بر اساس آن سیستم بالطبع نوعی اسلوب و سبک برای زندگی تعریف میشود که با آن سازگار است. از سوی دیگر افرادی با یک نگرش مشترک با احساس نزدیکی با یکدیگر مجموعه هایی را تشکیل میدهند و این مجموعه ها به تدریج دارای هویتی جمعی میشوند. این هویت به مثابه کدی است که یک سری ویژگیها ، خصوصیات ، آداب و در مجموع تصویری کلی از آن جمع را به ذهن متبادر میکند. این تصویر هر چند ممکن است دقیق نباشد ولی برداشت و دریافت یک ناظر بیرونی را بازتاب میدهد و معمولا اکثریت مردم نیز قضاوت  خود را بر پایه این تصویر انجام میدهند نه بر اساس بررسی و تحلیل منابع اولیه که سیستم ارزشی را بنا نهاده و تعریف کرده است. به تعبیری این هویت ویترین جهان بینی است.